Ülkede ne eğitim ne sağlık ne de adalet sistemi doğru düzgün işliyor. Ve en çok bedel ödeyenler hakları gasp edilenler de çocuklar. Evet kendi çekirdek ailemiz ve genel olarak ailemiz belirli bir bilinç ve refah seviyesinde olabilir. Ve bunun doğal sonucu olarak eğitim ve sağlık özelinde alternatif çözümler üretebilmiş, toplumsal kaderden uzakta kendi alanımızda mutlu mesut yaşıyor olabiliriz. Adalete girmiyorum zira bilincin de olsa paran da olsa adalete adil yargıya kavuşamıyor insan bu coğrafyada. Laiklik ,cumhuriyet ,demokrasi, özgür düşünce, adil yargı ,güçler ayrılığı gibi sözcüklerde bu işin sırrı malum. E canım seçimlerde bitti gönül rahatlığı ile tatile gidip üç ay boyunca eğlenebiliriz değil mi? İşte buna ben ''deve kuşu sendromu'' diyorum. Biz belkide toplumun en fazla yüzde onu olarak bu imkana sahibiz. Yani eğitim ve sağlıkta imkanlarımız ölçüsünde çocuklarımıza çözümler yaratabiliyoruz. Çok bile iyimser olabilirim yüzde on derken. Ve fakat...